Ρόδος Ecofilms 2009

Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρόδου Πέμπτη μέρα

«ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΠΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» Σάββατο, 27 Ιουνίου, πέμπτη μέρα του ένατου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου & Εικαστικών Τεχνών Ρόδου - Ecofilms και τελευταία του διαγωνιστικού τμήματος. Η μεγάλη στιγμή της ημέρας είναι η απονομή των βραβείων του Φεστιβάλ στις 9.00 το βράδυ. Μαζί με τα βραβεία του ECOFILMS θα γίνει και η απονομή του GREENAWARD, του πράσινου Oscar. Πρόκειται για μια από τις πολλές πρωτοβουλίες του Δικτύου Περιβαλλοντικών Κινηματογραφικών Φεστιβάλ (EFFN) και απονέμεται σε ταινία με ιδιάζουσα οικολογική και καλλιτεχνική αξία που συμμετείχε σε Φεστιβάλ του Δικτύου την προηγούμενη χρονιά. Φέτος την απονομή οργανώνει το ECOFILMS 2009. Το βραβείο θα απονεμηθεί στην ταινία του Werner Herzog «Το τέλος του κόσμου», που είδαμε στο περυσινό Φεστιβάλ της Ρόδου. . «Το Φεστιβάλ της Ρόδο αποτελεί τόπο αντίστασης. Με κοινό πυρήνα τον ανθρωπισμό αναπτύχθηκε μέσω των ταινιών ένας ποιοτικός διάλογος» είπε ο William De Carvalho. Στην καθιερωμένη μεσημεριανή συνέντευξη των σκηνοθετών το Σάββατο, η σκηνοθέτρια της ταινίας «Ωμά», Anneloek Sollart σχολίασε «Μια μέρα, τρώγοντας με μια φίλη σε ένα αργεντίνικο εστιατόριο, συζητούσαμε τις βλαπτικές συνέπειες της κρεωφαγίας. Τότε εκείνη μου μίλησε για ένα μαθητή της που η μητέρα του τού έχει επιβάλλει να απέχει από οποιαδήποτε τροφή που δεν είναι φυτική. Εντυπωσιάστηκα και ζήτησα την άδεια της μητέρας να κάνω μια ταινία πάνω σ’ αυτό. Μολονότι συμφωνώ αρκετά με πολλές απόψεις της μητέρας, ωστόσο πιστεύω πως θα πρέπει να δίνουμε μια ελευθερία στα παιδιά σε περισσότερες διατροφικές επιλογές, γιατί, όπως και να το κάνουμε δεν έχει αποδειχτεί αν μια τέτοια μονοδιάστατη διατροφή μπορεί να έχει και αρνητικές συνέπειες. Βεβαίως, ένα παιδί μεγαλώνοντας θα αλλάξει σε πολλά τη διατροφή του, αλλά οι αρχές που θα πάρει από το σπίτι του είναι ουσιαστικές». Θρησκευτικός και ανθρωπολογικός ο προβληματισμός που προκάλεσε η ταινία «Κουδούνια, κλωστές και θαύματα» της Μαριάννας Οικονόμου, που την παρουσίασε η σεναριογράφος Νίκη Τσιλιγκίρογλου. «Πώς εξηγείτε την έλευση τόσων μουσουλμάνων στο πανηγύρι του χριστιανού αγίου Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Κων/πολη;» ερωτήθηκε και απάντησε «Ο άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς ήταν ο αγαπημένος άγιος των Ελλήνων της Κων/πολης. Όσο υπήρχε μεγάλος ελληνικός πληθυσμός έρχονταν λίγοι μουσουλμάνοι. Τώρα που το ελληνικό στοιχείο έχει συρρικνωθεί άρχισε μια μεγάλη έλευση μουσουλμάνων που ζητούν συνήθως υγεία και υλικά αγαθά. Μάλλον θεωρούν τον τόπο ιερό και επίσης γιατί βλέπουν στον άγιο Γεώργιο ένα μεσάζοντα προς τον Θεό για να πάρουν αυτά που επιθυμούν. Μεγάλο ρόλο στο κύμα μουσουλμάνων προσκυνητών έπαιξε η προβολή του από την τηλεόραση». Σχολιάζοντας τη στάση των μουφτήδων απέναντι σ’ αυτήν την τάση, είπε: «Εννοείται ότι κάνουν κριτική και προσπαθούν να μειώσουν την επιρροή του αγίου και είναι αναμενόμενο. Την ημέρα του πανηγυριού, βρίσκονται εκεί και συζητούν με τους πιστούς της θρησκείας τους, μοιράζοντας Κοράνια». Με φιλοσοφική διάθεση η σκηνοθέτρια της ταινίας «Εμπορευόμενοι το μέλλον», B. S. Yael σχολίασε την σχέση της επιστήμης με τις θεωρίες για το τέλος του κόσμου: «Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η επιστήμη έχει μια αίσθηση αποκάλυψης», είπε, «το ζήτημα, όμως, είναι να την προσεγγίσουμε και να την εκλαϊκεύσουμε με ένα τρόπο που να μην τρομάζει, να μην παραπλανεί και να παραπληροφορεί». Η ταινία της Ειρήνης Στάθη «Όταν τα πεύκα είχαν πρόσωπο» έθεσε επί τάπητος τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. «Οι άνθρωποι της κοινωνίας που κινηματογράφησα, στο Αμπελικό Λέσβου, ζούσαν με το δάσος και όχι από το δάσος. Η διαχείριση του δάσους και της ζωής τους ήταν το ίδιο. Έπαιρναν το ρετσίνι από το πεύκο και την πληγή στο δέντρο την έλεγαν «πρόσωπο». Το δάσος δεν ήταν απλώς φυσικό περιβάλλον, ήταν κάτι παραπάνω, ένα ψυχικό περιβάλλον». Και μιλώντας για τη δουλειά της τόνισε: «Είμαι ανθρωποκεντρική στη δουλειά μου. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι γεμίζουν το κενό που βάζει σε τάξη το χάος και δημιουργεί το πολιτιστικό και ψυχικό περιβάλλον». Ανθρωποκεντρική η σκέψη και του Παναγιώτη Κατσαχνιά, συνδημιουργού με τον Κων/νο Κατράκη, της ταινίας κινουμένων σχεδίων «Βήματα», που είπε αναλύοντας την δουλειά τους: «Κάναμε ένα 3D Animation εικονοποιώντας αφαιρετικά σκέψεις και προβληματισμούς για την ανθρώπινη ιστορία. Δεν φιλοδοξούσαμε να κάνουμε μια θεωρία της ανθρώπινης εξέλιξης αλλά να σταθούμε σε σταθμούς χρησιμοποιώντας σύμβολα αναγνωρίσιμα από μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων, ας πούμε της δυτικής κουλτούρας. Για παράδειγμα, βάλαμε τον Κολόμβο ως σύμβολο του ερευνητικού και φιλοπερίεργου πνεύματος». Oι ραγδαίες αλλαγές από νέες οικονομικές δραστηριότητες παραδοσιακών κοινοτήτων απασχόλησαν απασχόλησαν τις ταινίες «Χρυσή ακτή» του Hasse Weter και «Ο δρόμος των Φούλα» του Sylvain Vesco. «Όταν πρωτοπήγα στην ακτή που κινηματογράφησα, ρώτησα ένα κάτοικο την ώρα που πίναμε τσάι τι θα κάνει μετά κι εκείνος εξεπλάγη γιατί είχε μάθε να ζει τη στιγμή. Τώρα , με την έλευση των τουριστών, έχουν πιο πολλά χρήματα, άλλα έχουν χάσει τη χαρά της ζωής. Παρακολουθούν διαφημίσεις σε 350 κανάλια και είναι δυστυχείς για όσα έχασαν αλλά δεν μπορούν πια να κάνουν πίσω. Αυτό είναι το χειρότερο: η αλλαγή των ανθρώπων. Και δυστυχώς αν δεν είναι ο τουρισμός, θα είναι αναπόφευκτα μια άλλη οικονική δραστηριότητα που θα εισβάλει στη ζωή τους από τον σύγχρονο κόσμο» είπε ο Hasse Wester. Και ο Vesco αναρωτήθηκε μιλώντας για τους Φούλα: «η επέλαση του καπιταλισμού παραμένει ένα ερώτημα: θα μπορέσουν οι κοινότητες αυτές να αντιδράσουν;». Ενώ ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας «Η Πριγκίπισσα της Αφρικής», Hugo Herrera παρατήρησε «Στην ταινία μας συζητάμε το θέμα της πολυγαμίας, που μπορεί να είναι διαδεδομένη στην Β. Αφρικη αλλά ξενίζει εντελώς την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Παρακολουθήσαμε τις προσπάθειες μιας Ισπανίδας χορεύτριας να δεχτεί πως ο σύντροφός της έχει άλλες δύο οικογένειες στην Αφρική. Έπρεπε να νικήσει τη ζήλεια και να συνυπάρξει με τις άλλες, πράγμα πολύ δύσκολο». Ο Alberto Gomez Lattore με την ταινία του «Το στενό, η πύλη των κόσμων» μας επανέφερε στο ζήτημα της προστασίας της φύσης, και συγκεκριμένα των πουλιών. «Το Γιβραλτάρ είναι πέρασμα πουλιών, αλλά καθώς το καθεστώς του είναι πολύ περίεργο –ανήκει γεωγραφικά στην Ισπανία αλλά είναι υπό Βρεττανική νομοθεσία- δυσκολεύει την δημιουργία κανόνων προστασίας για τα πουλιά. Ωστόσο έχουν ήδη δημιουργηθεί πολλά ακτιβιστικά κινήματα που κάνουν καλή δουλειά» είπε. Στο τέλος της συνάντησης έγινε μια μεγάλη συζήτηση για την δυνατότητα της τέχνης να επηρεάσει τη ζωή μας. Η Manuelle Morgaine απάντησε με την παραλλαγή του μύθου των Δελφών, που κυριαρχεί στην ταινία της Αν ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη, τότε ποιο χελιδόνι;»: «Για να βρει ο Δίας το κέντρο του κόσμου, έστειλε δυο πουλιά, ένα από την Ανατολή και ένα από τη Δύση και το σημείο συνάντησής τους ήταν ο ομφαλός της Γης. Για κάθε άνθρωπο υπάρχει κάθε φορά ένας άλλος ομφαλός της Γης, ένα σημείο συνάντησης δηλαδή, όπως σήμερα είναι για μας η Ρόδος, όπου με τις ταινίες μας προσπαθήσαμε να συναντηθούμε στην τέχνη και με την τέχνη να αλλάξουμε τον κόσμο». Ο Didier Ducrocq («Λέξεις στον αέρα»), συνέδεσε τη δημιουργία του με τη μουσική «συνθέτω βλέποντας εικόνες και σκηνοθετώ με βάση τη μουσική» δήλωσε. Ενώ αφοπλιστικά έκλεισε την κουβέντα ο Ιταλός William Farnesi λέγοντας: «Η ποίηση είναι πάνω απ’ όλα. Το θέμα είναι να βάλλουμε την ποίηση στα έργα μας, ώστε να παρέμβουμε ουσιαστικά και καταλυτικά στο ρου των πραγμάτων». Στις προβολές της σημερινής μέρας ξεχωρίζουν - «Η μάχη των τροφίμων», του Κρίστοφερ Τέηλορ που παρουσιάζει με αδιάσειστα στοιχεία την συγκέντρωση της αγροτικής παραγωγής στα χέρια ολιγάριθμων εταιρειών, που έτσι θα μπορούν σε λίγο να ελέγχουν το διατροφικό σύστημα όλου του κόσμου, -η Ιταλική «Μια μέρα μόνο» του Ενρίκο Μπίζι που παρουσιάζει τη ζωή των γυναικών στην Ινδία εστιάζοντας στην καθημερινότητα τριών γυναικών από τρεις διαφορετικές θρησκείες, που ζουν σε διαφορετικές περιοχές της χώρας και οι δυο στο διαγωνιστικό τμήμα και η «Η εποχή των ηλιθίων» της Franny Armstrong που θέτει το ερώτημα «γιατί τόση αδράνεια μπροστά στις κλιματικές μεταβολές;» και που συμμετέχει στο τμήμα του Πανοράματος. Θα παρουσιαστούν επίσης μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες μεσαίου και μικρού μήκους, όπως «Καποδίστριας-Σπινέλλι-Ευρώπη» των Wayne Hall και Αντώνη Χατζηθωμά και «Μαζί» που γύρισαν οι δευτεροετείς σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αγ. Βαρβάρας υπό την επίβλεψη του Ανδρέα Θωμόπουλου, και αυτές επίσης στο Πανόραμα. Συνεχίζεται το αφιέρωμα στον εικαστικό και σκηνοθέτη Στέφανο Τσιβόπουλο με τις ταινίες «Χωρίς τίτλο» (Νέα Έκδοση), «Η συνέντευξη» και «Τόπος». Μετά την τελετή λήξης θα δούμε επίσης τρία ακόμη ντοκουμέντα από το κινηματογραφικό αρχείο του Πολεμικού Μουσείου. Αφορούν την Μικρασιατική εκστρατεία, τη δράση του Ιερού Λόχου στη Μέση Ανατολή τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Εθνική Αντίσταση.

ΕCOFILMS 2009 - ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ